|
Hoe heeft de vorm van grafmonumenten zich in ons land ontwikkeld? Hebben
de diverse stromingen in architectuur en kunstnijverheid hun sporen
nagelaten op de graftekens, of is de uiterlijke vorm (mede) afhankelijk
geweest van andere factoren? |
Dit is deel 3 van een serie
over gedenktekens met het accent op de vorm.
|
|
‘Op deze koude steenen zal ik
dikwijls komen weenen’
(3)
De Romaanse
grafstenen of sarcofaagdeksels buiten beschouwing gelaten, stammen de
oudste zerken in Nederlandse kerken uit de 12de tot en met de 15de eeuw.
Verreweg de meeste liggen op graven van geestelijke en adellijke
personen: priesterzerken en wapenzerken. Ze zijn in gotische stijl
uitgevoerd, herkenbaar aan elementen als spitsbogen, pinakels, drie- en
vierpassen en een randschrift in gotische belettering. Ook de vier
evangelistensymbolen in de hoeken en afbeeldingen van personen ten
voeten uit kwamen in deze periode regelmatig voor. Op priesterzerken is
meestal een miskelk te zien.
Op zerken van adellijke personen zijn
fraai versierde familiewapens aangebracht. Een mooi voorbeeld van een
gotische steen is de zerk uit 1461 in het Zuid-Hollandse Abbenbroek.
Binnen de omlijsting is een gotische kapel afgebeeld, waarin een
geharnaste ridder geknield de zegen van de priester ontvangt. Boven het
hoofd van de ridder houdt een engel diens wapen vast. In de omlijsting
is een gotisch randschrift opgenomen met wapens in de vier hoeken. De
priester met miskelk en de engel zijn onmiskenbare verwijzingen naar het
katholieke geloof.
Na 1500 maakte de gotische stijl plaats voor de renaissancestijl, die de
klassieke Oudheid tot voorbeeld nam. Dat uitte zich onder meer in
architectonische elementen als zuilen en tempelfront, en decoraties in
de vorm van rolwerk, mascarons (groteske mensen -of dierenkoppen),
leeuwenkoppen en vogels. Aanvankelijk ingetogen, zoals de uit 1570
daterende steen die in het Limburgse Elsloo in de muur van de grafkapel
van de grafelijke familie De Geloes is gemetseld.
Later komen er meer motieven bij, zoals medaillons, rank- en bladwerk en
putti. Eind 16de, begin 17de eeuw werd de decoratie theatraler, met
spiralen en krullen: de overgang naar de barok. Ter illustratie een
grafsteen uit 1652 voor de magistraat van Bergen op Zoom. Twee putti
houden de bovenste cartouche met wapenschilden vast. Op de onderste
cartouche zitten een putto met doodshoofd (links), en een bellen
blazende putto (rechts), aan de onderkant bevindt zich een zandloper -
symbolen voor de vergankelijkheid. Dergelijke symbolen komen overvloedig
voor op zerken van na 1570, toen het protestantisme de heersende
godsdienst werd. Zeis, vleermuis, omgekeerde fakkel en de Dood wezen op
het ‘Memento Mori’ (‘Gedenk te sterven’). Ook teksten als ‘Heer wil door
dees Doodt/ Ons alle Sterven leeren’ wezen daarop. Natuurlijk waren lang
niet alle stenen zo rijk uitgevoerd, bij veel zerken beperkte men zich
tot een wapenveld of een inscriptie.
Tekst en foto's: Rita Hulsman
|
|
Bokje over...
the ocean! |
|
Voorbeeldig in
syn leven heeft hy
de welvaart van Landt en Kerk
bevorderd; en in zijn laatste Uuren
(die hy met lydsaamheyd heeft
vervult) syn geest Godt aanbevolen
in de hope van een salige Opstandinge.
Een doodgewone tekst die je in menig kerk in ons land zou
kunnen aantreffen. Maar daar vond ik deze tekst niet. De stèle van Peter
Lefferts, waar deze tekst op te vinden is, staat namelijk in Flatbush, midden in
Brooklyn, New York. Het kerkhof waar Lefferts in 1791 begraven werd, behoort tot
de ‘Reformed Protestant Dutch Church of Flatbush’. Het dorp ooit bekend als
Midwout, gelegen in het Vlackebos, ontstond in 1651 als dorp van Nederlandse
kolonisten in de streek die Breukelen werd genoemd. Toen de Engelsen het hier
voor het zeggen kregen, veranderden de namen Breukelen in Brooklyn en Vlakbos
werd Flatbush. De Nederlandse invloed bleef tot in de 19de eeuw sterk
voelbaar. Aan het eind van de 19de eeuw overgroeide Brooklyn City het
kleine dorp en werd het onderdeel van een miljoenenstad. Van het kleine dorp
rest alleen het kerkje met het kerkhof. Daar staan nog veel typische 18de-eeuwse
grafmonumenten in de chocoladebruine zandsteen die uit het nabije New Jersey
werd gehaald. Hoewel deze steen slechte eigenschappen heeft, zijn veel stenen
nog goed leesbaar. Teksten in het Oudnederlands en namen als Van der Veer,
Suydam en Van Beuren maken de geschiedenis goed zichtbaar. In de tweede helft van de
18de eeuw was het in veel kerken gedaan met de kerkdiensten in het Nederlands en
verdrong het Engels de eigen taal. Dat is ook goed te zien op de grafstenen. Op
grafmonumenten van rond het begin van de 19de eeuw zijn er nauwelijks nog
Nederlandse teksten te vinden en daarna is het allemaal Engels. Maar aan veel achternamen
is de afkomst van de overledenen nog goed af te lezen. Sommige namen werden op Engelse wijze
uitgesproken en veranderden ook op schrift: Vanderbilt, Lawrence en Dewitt zijn
slechts enkele voorbeelden.
Het is jammer dat men in de 19de eeuw overging op het gebruik van een witte
marmersteen voor de grafmonumenten. Deze bleek weliswaar minder gevoelig voor
breuk en schilfering maar niet voor verwering door weer en wind. Veel teksten op
deze stenen zijn dan ook nauwelijks meer te lezen. Eind 19de eeuw was het vaak
gedaan met het begraven op deze kerkhoven en week men uit naar nieuwe, grotere
begraafplaatsen. Zo’n begraafplaats is bijvoorbeeld Green Wood Cemetery in
Brooklyn. Het is een grote begraafplaats (150 ha), aangelegd in 1838, waartussen de
Nederlandse namen nauwelijks meer terug te vinden zijn. Wel werden graven en
grafmonumenten van verschillende gesloten kerkhoven hier naar toe over gebracht.
Het hoofd van de afdeling die verantwoordelijk is voor de conservatie en
monumentenzorg op de begraafplaats, excuseert zich vooraf voor het feit dat hij
niet weet of de teksten die hij ons gaat laten zien inderdaad in het
Nederlands zijn. Hij spreekt alleen Engels en kent geen andere talen. Maar
enkele grafmonumenten zijn daadwerkelijk in het Nederlands en die vertaal ik
voor hem. Hij is er wel trots op en we krijgen spontaan een rondleiding langs de
pracht en praal van deze immense begraafplaats.
Ook buiten New York, meer naar het Noorden zijn nog veel oude kerkhoven te
vinden waar heel wat Nederlandse grafmonumenten voorkomen. Langs de Hudson,
enkele kilometers van de rivier, stichtten de Nederlanders plaatsjes als
Kipbergen, Wiltwyck, Beverwijck en Beekmansdorp. Meestal hebben die dorpjes nu
een Engelse naam, maar op de kerkhoven verraden Nederlandse teksten de oudste
geschiedenis. Zo vinden we in Kingston, dat ooit Wiltwyck heette, een kerk die
in 1752 gebouwd werd door Nederlandse families. Hun namen staan nog in de
kerkmuur gegrift. Op het kerkhof staan wederom veel oude grafmonumenten met
zelfs enkele vroeg 18de-eeuwse grafmonumenten. Deze zijn zeer rudimentair en
tonen een duidelijk gebrek aan goede steenhouwers. Dat ze van Nederlandse
herkomst zijn blijkt bijvoorbeeld uit het opschrift ‘Familie Van Wijk Ano 1724’.
Verder komen hier namen voor als Swart, Smedes en Viele, waarvan sommige nog
gewoon in het telefoonboek van Kingston te vinden zijn.
Dit stuk Nederlandse historie krijgt extra aandacht, nu dit jaar gevierd wordt
dat Henry Hudson de later naar hem vernoemde rivier opvoer. De tocht van Hudson markeerde het begin van
enkele decennia van Nederlandse kolonisatie die tot op vandaag sporen heeft
nagelaten in Amerika. Dat veel van die sporen zich juist manifesteren in de
funeraire cultuur is weet nog lang niet iedereen, maar daar zal
wellicht in de komende tijd verandering in komen. Waar anders vind je tenslotte
zoveel prachtige 18de-eeuwse grafmonumenten van gewone lieden van
Nederlandse afkomst? Dat gegeven alleen al is de moeite waard om er meer over te
weten te komen. Het is wel aan de andere kant van de oceaan, maar als je over
die kerkhoven loopt is het net of je thuis bent.
Tekst en foto: Leon Bok |
'Paris perpétuel’,
voor eeuwig in Parijs
Dat was het motto van de vierdaagse
funeraire reis naar Parijs onder leiding van Rindert Brouwer en Jeannette
Goudsmit, die plaatsvond van 16 tot 19 april jongsleden.
Wie sterft in Parijs, mag in Parijs begraven worden en kan daar kiezen voor een
concession perpétuelle, een eeuwigdurend grafrecht. Dan rust je voor
eeuwig in Parijs: Paris perpétuel.
Het doel van de reis was overigens niet om er te sterven, maar om er
begraafplaatsen te bezoeken. Op de eerste plaats de vier beroemde
begraafplaatsen, verdeeld over noord (Cimetière de Montmartre), oost (Cimetière
de Père Lachaise), zuid (Cimetière de Montparnasse) en west (Cimetière de Passy);
het zijn de meest interessante, bezoek- en bezienswaardige begraafplaatsen. Maar
ook het oude Parijs op het Île de la Cité en het moderne Parijs in La Défense
werden bezocht, want deze stadsdelen bieden naast hun opmerkelijke architectuur
ook funeraire bezienswaardigheden.
Naast al het funeraire was er ook aandacht voor het leven: de levendige wijk
rond het hotel bij het Gare du Nord, een sightseeing tour langs de bekende
hoogtepunten van Parijs en een vrije middag, waarop ieder de kans had dat te
doen in Parijs wat hij altijd al wilde.
Tekst: Rindert Brouwer. Foto: Jeanette Goudsmit
Reisgids
De reisgids Paris Perpétuel is te bestellen voor € 17,50 (inclusief
verzendkosten) bij Rindert Brouwer
|
Tour des Cimetières door Drenthe
Op 28 april jongstleden nam ik wederom deel aan Tour de Cimetières. Ofwel aan
een busreis, georganiseerd door Arriva Touring in samenwerking met de Stichting
Oude Drentse Kerken en de Stichting Oude Groninger Kerken. We bezochten die dag
ondermeer de Joodse begraafplaats te Assen, de bijzondere begraafplaats van
Veenhuizen, het zogenaamde vierde gesticht en de oude en nieuwe begraafplaats te
Eelde.
Op de Joodse begraafplaats in Assen trokken twee monumenten mij aandacht: het eerste ter
herinnering aan de naamloze overleden uit het kamp Westerbork en het tweede ter
nagedachtenis aan de 500 weggevoerde joodse Assenaren.
Het bezoek aan Veenhuizen vond ik heel speciaal. Ik heb altijd veel gehoord over
Veenhuizen als
‘dwangkolonie,
rijkswerkinrichting en gevangenisdorp’,
maar was er nooit geweest. De naamborden van de diverse gebouwen en huizen zijn
al zeer opvallend: Werk en Bid, Huis en Haard, Plichtgevoel,
en Werken is Leven om maar een paar te noemen. Er was sprake van rangen
en standen, wat zowel aan de woningen als op de begraafplaats te zien is.
De ambtenaren en hun gezinnen werden niet bij de
‘verpleegden’
maar op een apart gedeelte begraven.
Tot 1975 werden verpleegden, anoniem en zonder enige vorm van registratie
begraven. Op een ogenschijnlijk leeg veld liggen meer dan 10.000 mensen
begraven. Er is ook duidelijk aangegeven wie katholiek was (klein bordje met RK
er op) en wie protestant. (NH staat er dan op het bordje). Naast de
‘vaste
bewoners’
zijn vele Belgische vluchtelingen uit de Eerste Wereldoorlog hier ter aarde
besteld. T ot slot wil ik de nieuwe groene begraafplaats te Eelde vermelden met
het graf van Jan Pelleboer, de weerman, die in 1992 is overleden.
Ik vond het een bijzondere dag omdat onze gidsen ons ook het
nodige over het Drentse landschap konden vertelden. Als extraatje konden we nog een aantal grafstenen
in de mooie oude kerk van Vries (12de eeuw) bekijken.
Het deed mij wederom goed dat zo velen geïnteresseerd zijn in ons religieus
erfgoed en dat niet alleen zeven Terebinthers van deze dag genoten, maar ook nog 43
anderen. Gelukkig herhaalt Arriva Touring deze tocht 14 juli. Daarnaast
organiseert Arriva Touring nog diverse andere tochten deze zomer in samenwerking
met eerder genoemde stichtingen. Van zowel de joodse begraafplaats te Assen, de
bijzondere te Veenhuizen als het graf van Pelleboer kunt u het een ander lezen
op de website van Stichting Dodenakkers.
Tekst: José Hageman. Foto’s: Antoine Fonville
Stichting Oude Groninger Kerken
TEREBINTH OP REIS
Paracelsus, beroemd arts en
theoloog
Onderweg van Salzburg naar de Tauern-autotreintunnel kom je (bijna) langs het
dorpje Badbruck. Daar staat onverwacht een mooi kerkje uit het einde van de
14de eeuw met prachtige fresco's en epitafen. Rond het kerkje ligt een klein
kerkhof met eeuwenoude grafzerken waarvan de teksten niet meer te ontcijferen
zijn.
En daar tussenin staat een wat moderner manshoog monument.
Philippus
Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim is in 1493 of 1494 geboren bij
Einsiedeln (Zwitserland), Hij stond beter bekend onder de naam Paracelsus, was
een beroemd, maar controversieel arts en theoloog. Over het leven van Paracelsus is weinig bekend. Des te talrijker zijn de legendes. Een groot
deel van de biografische gegevens waar men wel over beschikt, is afkomstig uit
het voorwoord van zijn boek: Die große Wundartzney (Het grote chirurgieboek).
Van kinds af aan onderwees zijn vader, de arts Wilhelm Bombast von Hohenheim,
hem in de geheimen der natuur. Daarnaast noemde hij
voornamelijk geestelijken en alchemisten als zijn leraren. Hij schijnt
verschillende universiteiten in Duitsland, Frankrijk en Italië te hebben bezocht
en rond 1515 in Ferrara de dokterstitel te hebben verworven. Hij was de 'vader'
van de moderne geneesmiddelenbereiding en behandelde in Bazel de
boekdrukker Johannes Froben, een van de intimi van Erasmus van Rotterdam, voor
een aandoening van zijn rechterenkel. Zijn artsen wisten er geen raad mee en er
was zelfs sprake van het amputeren van het been. Paracelsus wist hem te genezen.
Na wat omzwervingen woonde hij lange tijd in Salzburg, waar hij op 24 september
1541 overleed. Daar bevindt zich zijn graf op het Sebastianasfriedhof, maar die
Campo Santo is pas na zijn dood aangelegd. Inwoners van Badbruck, zeggen dat hij
eerst daar begraven is, reden waarom ter herinnering bijgaand monument is
geplaatst. Badbruck ligt vlak bij het beter bekende Bad Gasstein. Het eeuwenoude
kerkje en de begraafplaats zijn best een ommetje waard.
Tekst en foto: Paul Stoffels
GAST AAN HET WOORD
De Memomentjes van Jeannette
Goudsmit
Haar
man Rindert Brouwer toont de nieuwste gids voor de zoveelste reis, deze
keer naar begraafplaatsen in Parijs. Over een paar weken is het weer
zover. Met ruim dertig belangstellenden gaan ze op weg naar ondermeer
Père Lachaise. Rindert vertrekt naar de andere kamer. Jeannette en ik
zitten aan tafel. Op de schoorsteenmantel ligt iets dat direct mijn
aandacht trekt. Een boek zonder pagina’s. Op de buitenkant zijn een
collage van papier en een paar vage foto’s aangebracht. Aan beide
binnenkanten van de boekband zijn beschilderde lucifersdoosjes geplakt. |
Wat is dit precies?
Ik noem het Memomentjes, een samentrekking van monumentje en memorie en zo je
wilt ook nog van momentje: een mo(nu)mentje ter memorie. Deze is van mijn
overleden moeder. In de laatjes kun je een trouwring, een haarlok, een
onderscheiding stoppen en als je wilt,
zet je het zo weg in de boekenkast. Een privé huismonument. Ik wilde er meer
maken maar
ik wil zoveel!
Wat deed je vroeger?
Ik was tot enkele jaren geleden ziekenhuismaatschappelijk werker. Een prachtig
beroep,
maar achteraf had ik misschien de kunstacademie moeten doen. Zo ontwerp ik al
een tijdje
rouw- en condoleancekaarten. Ik boetseer al vijfentwintig jaar, maar nu wil ik
een paar
urnen maken, een prototype is al klaar. En dan doe ik ook nog een Adobe
Photoshopcursus,
houd met Rindert onze website atelier-terreaarde bij en mijn eigen site
arcadiadrome en niet
te vergeten, ik wil ook nog schilderen en boetseren met ons kleinkind. Kijk,
deze foto - ondertussen
pakt ze een dikke ordner - is een collage. Ik combineer stukjes foto van graven
en
probeer er dan iets moois van te maken. Ik wil met mijn duizenden foto’s iets
kunstzinnigs
doen, er scheppend mee bezig zijn.
Duizenden foto’s? Waarvan dan allemaal?
In de afgelopen vijftien jaar heb ik ruim twintigduizend foto’s van
begraafplaatsen gemaakt.
Heel veel op onze buitenlandse reizen naar Berlijn, Milaan, Nice en Wenen. Het
zijn de
details die me nieuwsgierig maken. Als we in Praag over de Olszany begraafplaats
wandelen,
vraag ik me af wat in Praag de gewoontes zijn. En steeds meer wil ik weten hoe
we in
de moderne hedendaagse grafkunst het drama in beeld tegenkomen. Gaan we door met
die
vreselijke glimmende gegolfde marmeren zerken of staan er kunstenaars met goede
ideeën keer ziet
een begraafplaats
met sterk op elkaar lijkende stenen er aanvankelijk vreselijk uit maar als je
beter kijkt,
verrassen je opeens toch kleine persoonlijke toevoegingen. Dát leg ik dan vast.
Ik werk al
jaren met digitale fotomapjes met thema’s zoals het thema artificiële
grafbloemen, kunstbeesten,
grafbeelden waarvan het hoofd is afgebroken, stenen met grappige teksten of met
taalfouten. Een map met alleen maar handen en voeten.
Je zoekt op de begraafplaats het bijzondere, het originele?
Ja, eerst dachten buitenstaanders dat het een morbide hobby van me was. Maar al
snel ontwikkelden ze na enige uitleg oog voor het persoonlijke, voor kleine
snuisterijen rond het graf die heel roerend kunnen zijn. Maar zelf wil ik er
vervolgens ook creatief mee aan de slag. Vandaar de cursus Photoshop om digitaal
nog mooiere collages voor rouwkaarten of om foto’s voor aan de muur mee te
maken. Of om van het mapje funeraire humor een boekje in eigen beheer uit te
geven. Kortom, ik kom altijd tijd tekort.
Jannes H. Mulder
FOTOWEDSTRIJD
2009
Begraafplaats in de buurt
| |
 |
Beukenpoorten in de regen en detail grafmonument op de Gemeentelijke
Begraafplaats aan de Groene Zoom in Marknesse (Flevoland).
Foto: © Bert Pierik |
Ook dit jaar organiseert De Terebinth een fotowedstrijd. Dit jaar nodigt de
redactie u uit in uw eigen omgeving op zoek te gaan. We vragen u:
- twee foto’s digitaal op te sturen
- van een begraafplaats of kerkhof bij u in de buurt (binnen een straal van 50
km van uw woonplaats)
- het mag gaan om de ingang, monumenten, een boom of wat u maar wilt
- als de twee foto’s in combinatie maar een aansprekend beeld geven en andere
mensen uitnodigen er ook eens een kijkje te nemen. Het hoeft niet persé om
funerair erfgoed te gaan.
- De sluitingsdatum voor inzending is 1 oktober 2009 en
- bij de inzending van de foto geeft u uw eigen naam, adres inclusief mailadres
op plus de naam en plaats van de locatie waar beide foto’s zijn genomen. Een
korte toelichting op de foto mag.
Inzendingen naar: fotowedstrijd@planet.nl
|
KORTE BERICHTEN |
|
AGENDA
tot
12 juli
Rouw- Kunst van het verliezen
In de hoofdruimte van de
Krabbedans te Eindhoven loopt de tentoonstelling ‘Kunst van het
verliezen’. Jonge kunstenaars en vormgevers laten zien hoe zij
omgaan met dood, rouwverwerking, herinnering en de viering van het
leven. De Flexpo-ruimte presenteert ‘De Toekomst van de Dood’, een
project over interculturele uitvaartrituelen.
Tot
en met 28 augustus
In het Historisch museum Haarlem
de tentoonstelling ‘Lief en Leed in
Haarlems Groen’. Over Bolwerken,
Begraafplaatsen en Stadsparken in
Haarlem.
HMH, Groot Heiligland 47 Haarlem;
5
september
Het Stroomhuis in Neerijnen organiseert
op 5 september een informatiedag
‘Omgaan met de dood, vroeger en
nu’. Rondom de thema’s zorg, uitvaart
en rouw kunnen bezoekers informatie
krijgen en individuele vragen stellen.
Van 11.00 tot 17.00 uur, Van Pallandtweg
2, Neerijnen, toegang gratis.
12-13 september
Open monumentendag
Thema: op de
kaart.
13-15
mei 2010
13. Internationale
Bestattungsfachausstellung (BEFA) Düsseldorf
Tips voor de agenda, stuur een mailtje naar
Agenda
Terebinth |
Venlo krijgt de derde natuurlijke
begraafplaats van Nederland
Stichting de Peelhof, initiatiefnemer van de begraafplaats, is gestart met de
inrichting van het bosgebied in de Blerickse Bergen. Naar verwachting wordt de
begraafplaats eind dit jaar in gebruik genomen.
Steeds meer mensen geven de voorkeur aan een
natuurlijke begraafplaats boven klassiek begraven. De begraafplaats gaat geheel
op in de natuurlijke omgeving en met het wisselende beeld van seizoenen wordt
het een symbool van de kringloop van de natuur. Graven liggen niet in rijtjes,
maar verspreid in het bosgebied. Daarbij wordt gebruik gemaakt van de bestaande
padenstructuur
Het plan tot inrichting van een natuurlijke begraafplaats dateert van enkele
jaren terug. In eerste instantie is gezocht naar geschikte locaties in de regio
waaronder Sevenum en Venlo. Eind 2008 is het initiatief tot inrichting van een
natuurlijke begraafplaats in het bosgebied Blerickse Bergen besproken met de
gemeente Venlo. “We hebben direct positief gereageerd”, verteld wethouder Twan
Beurskens (Stadsbeheer & verkeer). “Een natuurlijke begraafplaats is een goede
aanvulling op de reeds bestaande voorzieningen in Venlo.” Na toetsing aan het
bestemmingsplan heeft de gemeente in januari 2009 haar medewerking toegezegd bij
de verdere uitwerking.
Ton Verstraelen van Stichting de Peelhof: “We zijn erg blij en trots dat we de
derde natuurlijke begraafplaats van Nederland en de tweede van Limburg kunnen
realiseren in het bosgebied Blerickse Bergen. Onze stichting is eind 2005
opgericht met als doel een niet levensbeschouwelijk gebonden, natuurlijke
begraafplaats in de regio Noord- Limburg te realiseren. Dat is nu gelukt”, aldus
Verstraelen.
OPROEP
Het juninummer 2009 wordt een Vlaanderen-special. In dit speciale nummer
staan de dodenakkers en de funeraire cultuur bij onze zuiderburen
centraal. Tips voor bijzondere begraafplaatsen en foto's zijn welkom.
Naast het 'papieren' nummer verschijnt er een Vlaanderen-pagina op de
Terebinth-site.
Reacties naar: Nieuwsbrief
Terebinth |
Terebinth, juni 2009
In
dit nummer:
Verenigingsnieuws, Agenda en een aantal artikelen waaronder:
Funeraire wandeling in Ermelo
Verscholen in de bossen van Ermelo liggen bij het psychiatrisch ziekenhuis
Veldwijk de oude en de nieuwe begraafplaats. In een ver verleden maakte
redacteur Bert Pierik in de schemering kennis met de nieuwe begraafplaats,
verkleed als ridder met een veel te groot zwaard. De omgeving diende als
macaber decor voor een afschrikwekkend spel.
Kerkhof Overweersepolderdijk in Purmerend opgeknapt
De stichting Kerkhof Overweersepolderdijk
is erin geslaagd om van de halve hectare grote dodenakker een openbaar
toegankelijk rust- en stiltegebied te maken.
Dit belangrijk cultuurhistorisch
monument uit de 19de eeuw, komt na de restauratie als geheel in aanmerking
voor plaatsing op de gemeentelijk monumentenlijst. Op het kerkhof is ook een
kunstgalerieën.
Bestellen
Ecologische grafstrook
Op de begraafplaats Zorgvlied van de Gemeente Amstelveen is een
ecologische grafstrook geopend. De begraafplaats voorziet hiermee
aan de vraag naar natuurlijk begraven.
De grafstrook is speciaal voor mensen die na hun dood, de natuur zo
min mogelijk willen belasten. De overledenen worden in
natuurvriendelijke kleding begraven. Ook de kist moet biologisch
afbreekbaar zijn.
Wanneer men er voor kiest hier begraven te worden, mag de kist geen
kunststof, metaal of andere milieubelastende elementen bevatten.
Marguerite de Jong
Boekbesprekingen
58 miljoen doden
Moscowa, een tuin vol herinneringen
Zie
Boekbesprekingen |
Frans Renssen erelid

De kandelaar is Zojuist
overhandigd door de penningmeester van de Vereniging.
Op de ledenvergadering van De
Terebinth op 25 april jl. is Frans Renssen benoemd tot erelid van de
Vereniging. Helaas kon hij persoonlijk niet aanwezig zijn op die
vergadering.
Daarom is hem tijdens de excursie van verenigingleden naar de
synagoge en joodse begraafplaatsen in Enschede als nog het aandenken
aan zijn erelidmaatschap overhandigd. Dit bestond uit een kandelaar
met de inscriptie: "Frans Renssen, vanaf 25 april 2009 erelid (en
tevens medeoprichter) van de Vereniging De Terebinth.
Paul Stoffels
WORD LID VAN DE TEREBINTH
De Terebinth, vereniging voor Funeraire Cultuur, streeft naar behoud van en aandacht voor waardevolle begraafplaatsen en grafmonumenten. De vereniging organiseert excursies en geeft ook een tijdschrift en een digitale nieuwsbrief uit.
Voor € 22,50 per jaar steunt u De Terebinth.
Aanmelden |
Centrum Funeraire Cultuur
Utrechtse Heuvelrug geopend

Jankees Salverda, wethouder Dorpszaken Driebergen-Rijsenburg,
opende zaterdagmiddag 9 mei het Centrum Funeraire Cultuur met de
onthulling van een fraaie foto. Na een inleiding van Elly van de
Baan voltrok de wethouder de ceremoniële opening.
De foto die vervolgens een plaatsje kreeg in de tentoonstelling,
geeft een fraai beeld van hoe een uitvaart vroeger kon gaan. Een
lijkkoets met daaromheen dragers, allen in vol ornaat. Zo ging het
vroeger, dat is wat het centrum over de funeraire cultuur laat zien.
De nadruk ligt op de gemeente Utrechtse Heuvelrug, maar natuurlijk
krijgt de oude begraafplaats van Driebergen-Rijsenburg ook veel
aandacht. Dat kan ook niet anders want het centrum is gevestigd in
het voormalige baarhuisje van de begraafplaats. In de
tentoonstelling wordt allerhande informatie gegeven over de
begraafplaatsen in de gemeente en er is een kleine kiosk met boeken
en folders met informatie over de funeraire cultuur in bredere zin.
Elke zaterdagmiddag geven gidsen rondleidingen over de begraafplaats
en in de toekomst zullen de vrijwilligers nog verschillende nieuwe
activiteiten
organiseren. Het initiatief voor het centrum is genomen door de
werkgroep Oude Algemene Begraafplaats van de stichting
Driebergen-Rijsenburg Vroeger en Nu.
oor meer informatie:
Funerair Centrum
Tekst en foto: Leon Bok
Oude Kerkhof Valkenswaard
De renovatie van de oude gemeentelijke begraafplaats aan de
Kerkhofstraat in Valkenswaard is afgerond. Op 29 mei j.l. werd dit
met een feestelijke bijeenkomst op de begraafplaats gevierd.

Al in de Middeleeuwen was er op deze
plaats een begraafplaats rond een kerk, de Nicolaaskerk. In 1860
werd het schip van de kerk afgebroken en in 1889 ook de toren. De
begraafplaats zelf werd in 1975 gesloten; er vinden alleen nog
bijzettingen plaats.
Het plan de gesloten begraafplaats op den duur te ruimen, is door de
bemoeienissen van heemkundekring Weerderheem en daarna de
gemeentelijke monumentencommissie onder de inspirerende leiding van
ing. W.L.P. Coolen omgebogen in het voorstel het Oude Kerkhof
onderdeel te laten uitmaken van het Centrumpark met behoud van de in
cultuurhistorisch opzicht waardevolle delen en grafmonumenten. In
2002 begon de gemeente met de opwaardering en revitalisering van de
oude begraafplaats.
In een eerder stadium werd onder andere het middeleeuwse kerkerf met
een laag muurtje omgeven en werden de contouren van de oude
Nicolaaskerk in de bodem aangegeven.
Nu is ook de Calvarieberg, waarin geestelijken zijn bijgezet,
hersteld. Daarbij zijn onder andere de kapotte beelden van Maria en
Johannes vervangen door replica’s.
Rindert Brouwer, regiocoördinator van De Terebinth in Zuidoost
Noordbrabant |
|
Colofon
Terebinth Nieuwsbrief is een uitgave van De Terebinth, vereniging voor Funeraire Cultuur en wordt uitgeven onder verantwoordelijkheid van Terebinth, tijdschrift voor funeraire cultuur.
De redactie nodigt de lezers uit om te
reageren
op deze Nieuwsbrief. Adverteren in de Nieuwsbrief:
nieuwsbrief@terebinth.nl Redactieadres:
nieuwsbrief@terebinth.nl
Aanmelden voor Nieuwsbrief
Afmelden voor Nieuwsbrief
|
|
|