Doodse dingen vormt de inleiding op de reeks Funeraire Cultuur van Vereniging de Terebinth. Deze publicatie geeft een historisch overzicht van de Nederlandse funeraire cultuur in de oorspronkelijke omgeving. Dit overzicht loopt van de hunebedden in het veld via het begraven in en rond kerken en het begraven en cremeren buiten steden naar grafkunst in gedenkparken.
Hierbij wordt telkens een verband gelegd tussen een funeraire bezienswaardigheid en een cultureel verschijnsel, die karakteristiek zijn voor een bepaalde periode. Zo is het loslaten van de bemiddeling voor het zielenheil door de protestanten verbonden met de centrale plaats, die de preekstoel tijdens de 16de eeuw in de kerk kreeg. Het gebruik van een oven bij de crematie is een verworvenheid van de Industriële Revolutie in de 19de eeuw.
Tevens worden funeraire begrippen uitgelegd. Zo wordt ingegaan op het verschil tussen een zerk en een stèle en tussen een algemeen graf en een graf met een uitsluitend recht. Deze kennis bevordert een weloverwogen funeraire cultuur in de toekomst.
In het laatste hoofdstuk stelt Doodse dingen voor om exemplaren uit het omvangrijke stenen en groene archief, dat kerken, kerkhoven, begraafplaatsen en crematoria vormen, te bestempelen tot funeraire cultuur, indien ze in een breder cultuurlandschap kunnen worden geplaatst. Zo is de tombe van Nellesteyn bij Leersum met de buitenplaats Broekhuizen, de algemene begraafplaats Darthuizen en de nabijgelegen grafheuvels en de piramide van Austerlitz een belangrijk cultuurlandschap met funeraire en tuinarchitectonische aspecten. En het crematorium Velsen dient te worden bewaard en combinatie met de particuliere begraafplaats Westerveld, het nabijgelegen station en het kantoor- en ontvangstgebouw van W.M. Dudok. Zij tonen de samenhang in de opkomst van de crematiebeweging.